W filmie dokumentującym oblężenie Warszawy we wrześniu 1939 r. jego twórca Julien Bryan ostrzegał, że jeśli nie powtrzyma się niemieckiego ekspansjonizmu, los polskiej stolicy podzielą inne europejskie metropolie. 

II wojna światowa okazała się idealną okazją do pomnożenia zysków przez niemieckie przedsiębiorstwa branż wszelakich – od koncernów motoryzacyjnych takich jak Porsche, po producentów żywności (m.in. Dr. Oetker) i odzieży (Hugo Boss).

Wraz z pogarszającą się sytuacją Wehrmachtu na froncie wschodnim, wynikłej z  utraty przez Niemców inicjatywy po nieudanej ofensywie na łuku kurskim (lipiec 1943), jednostki Armii Czerwonej sukcesywnie zbliżały się do granicy III Rzeszy i Związku Sowieckiego, ustalonej u schyłku września 1939 r.  

12 marca 1943 r. partyzanci z oddziału „Odwet-Jędrusie”, wspierani przez przedstawicieli lokalnych struktur Armii Krajowej, dokonali uwolnienia ok. 80 swoich kolegów z więzienia w Opatowie, schwytanych dzień wcześniej przez Niemców.

7 marca 1936 r., łamiąc postanowienia traktatu wersalskiego, jednostki Wehrmachtu wkroczyły do zdemilitaryzowanej Nadrenii. Według traktatowego zapisu sygnowanego przez przedstawicieli Niemiec 28 czerwca 1919 r. na wspomnianym obszarze zakazano stacjonowania niemieckich wojsk oraz wznoszenia fortecznej infrastruktury.

Nocą z 15 na 16 lutego 1941 r. na obszar okupowanej Polski dokonano pierwszego zrzutu cichociemnych, tj. wyselekcjonowanych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, przeznaczonych do wspierania ruchu oporu na terenie kraju. O elitarności tej formacji niech świadczy okoliczność, że spośród blisko 2,5 tys.

Ponad 200 letni obraz pochodzący ze świątyni w Trąbkach Wielkich znalazła przy warszawskim śmietniku Natalia Zalewska – artystka, pochodząca z Trójmiasta. Z tyłu obrazu znajduje się adnotacja, że jest to pamiątka w formie podziękowania za pomoc przy budowie kościoła w Trąbkach Wielkich. Przypomnijmy – świątynia została wzniesiona w 1740 roku!

Szykuje się nie lada gratka dla wielbicieli dziejów sportu na Pomorzu!

W ramach świętowania 80. rocznicy powołania Ludowych Zespołów Sportowych odbywają się bowiem spotkania z Janem Trofimowiczem, autorem opracowania podejmującego wspomnianą problematykę

Pierwszego lutego 1944 r. bojowniczki i bojownicy z plutonu Kedywu Komendy Głównej Armii Krajowej przeprowadzili udaną akcję wyeliminowania szefa SS i policji na dystrykt warszawski Generalnego Gubernatorstwa Franza Kutscherę. W wyznaczonej mu roli Kutschera wykazał się wyjątkową gorliwością. Przejawiło się to intensyfikacją terroru wobec mieszkańców polskiej stolicy.

Wydarzenia do których doszło w Golubiu-Dobrzyniu (woj. kujawsko-pomorskie) 23 stycznia 1945 r. jak w soczewce ujmują skalę tragedii, doznanej przez mieszkańców ówczesnej Polski. Tego bowiem dnia do wspomnianej miejscowości wkroczyły jednostki Armii Czerwonej, przepędzając tym samym dotychczasowych, niemieckich okupantów.

Płaskodenne łodzie kopalniane nad Wisłą? Czemu nie, zwłaszcza jeżeli pływają w specjalnych zbiornikach znajdującego się w Tczewie, Centrum Konserwacji Wraków Statków NMM.

18 grudnia 1878 r. w Gori, na terenie wchodzącej wówczas w skład Imperium Rosyjskiego Gruzji, urodził się Iosif Wissarionowicz Dżugaszwili, znany z czasem jako Józef Stalin, komunistyczny przywódca Związku Sowieckiego, jeden z największych zbrodniarzy w dotychczasowych dziejach ludzkości.

Wigilia Bożego Narodzenia w nieludzkich czasach niemieckiej i sowieckiej okupacji była czasem mimo wszystko szczególnym. Pomimo okrucieństwa i represji stosowanych przez najeźdźców, to właśnie ten moment roku okazywał się dla mieszkańców boleśnie doświadczanej Polski źródłem nadziei i choćby chwilowego oderwania się od trosk codzienności.

Podobnie jak pakt o nieagresji pomiędzy III Rzeszą, a Związkiem Sowieckim z 23 sierpnia 1939 r., również zawarty niewiele ponad miesiąc później traktat o granicach i przyjaźni pomiędzy wspomnianymi stronami (28 września 1939 r.) zawierał tajne protokoły.

2 grudnia 1938 r., w trakcie posiedzenia Sejmu, ówczesny minister skarbu Eugeniusz Kwiatkowski przedłożył projekt całościowego planu rozwoju gospodarczego II Rzeczypospolitej. Okres jego realizacji przewidywał na 15 lat.Plan realizowany miał być stopniowo, w pięciu, następujących po sobie fazach.

21 listopada 1939 r. przedstawiciele dyplomacji niemieckiej i słowackiej podpisali umowę na mocy której III Rzesza przekazywała Republice Słowackiej obszar Rzeczpospolitej o powierzchni 770 km². Ze strony Berlina była to forma wdzięczności za udział armii słowackiej w inwazji na Polskę we wrześniu 1939 r.

Zainicjowana paktem Ribbentrop-Mołotow (23 sierpnia 1939 r.) współpraca pomiędzy Związkiem Sowieckim i III Rzeszą okazała się katastrofą dla polskiej państwowości. W starciu z faktycznym sojuszem obu agresywnych mocarstw II Rzeczpospolita nie miała szans obronić swojej z trudem odzyskanej w 1918 r. niepodległości.

Stanisław Maczek, Władysław Anders, Tadeusz Komorowski czy Adam Epler to tylko niektórzy spośród licznego grona przedstawicieli Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, którym nie dane było powrócić do kraju po zakończeniu II wojny światowej. Było już bowiem wówczas jasne, że zainstalowany przez Sowietów reżim komunistyczny podda ich prześladowaniom.

Szlak bojowy Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” to epopeja godna opisu na miarę antycznej „Anabazy”. Tym mocniej cieszy, że podkomendni generała Franciszka Kleeberga takiego upamiętnienia się doczekali. Do tego, podobnie jak bohaterowie przywołanego pamiętnika, powstałego za sprawą bezpośredniego uczestnika wydarzeń. Mowa o pułkowniku Adamie Eplerze, organizatorze i dowódcy 60.

22 października 1939 r., na obszarach II Rzeczypospolitej, najechanych i zagarniętych przez Sowietów we wrześniu 1939 r., władze okupacyjne przeprowadziły „wybory” do tzw. zgromadzeń ludowych (jak w propagandzie komunistycznej określano te tereny) Zachodniej Białorusi i Zachodniej Ukrainy.

W sztuce wojennej nie mieli ponoć sobie równych. Stąd przez 250 lat rozległe przestrzenie Bliskiego Wschodu stały się terenem ich ekspansji za sprawą której udało im się wytworzyć pierwsze w dziejach imperium. Sprawnie funkcjonująca administracja w podbitych prowincjach oraz zawsze gotowa do interwencji zawodowa armia zapewniała im przewagę nad każdym z potencjalnych przeciwników.

Pomimo trudności ekonomicznych, z którymi borykała się II Rzeczpospolita przez cały okres swojego istnienia, polscy obywatele chętnie chłonęli wszelkie nowinki technologiczne. Tych zaś wówczas nie brakowało.

Sowiecka nawała z 17 września 1939 r. nieprzypadkowo zwykła być określana mianem ciosu w plecy zadanego zmagającej się z niemiecką agresją Rzeczypospolitej. Mimo dotkliwych strat regularne oddziały Wojska Polskiego wciąż bowiem stawiały Niemcom zacięty opór, posiłkując się uzupełnieniami z wschodnich województw kraju.

25 września 1939 r. Niemcy przeprowadzili pierwszy w dziejach nalot dywanowy. Celem dla eskadr z 1. i 4. Floty Luftwaffe stała się wówczas Warszawa. Poprzedzoną całonocnym ostrzałem artyleryjskim operację rozpoczęto ok. godziny 7 rano. Trwała miała blisko 11 godzin.